 |
*** Pierwiastku ty moj, monotonio mego czasu. Kocham Cie wprost proporcjonalnie do kwadratu. Uwielbiam sume Twoich zabkow i cosinus Twoich nozek oraz parabole Twego ciala. Przyznaj sie czy bylas laboratyzowana ? Jesli nie to stanmy sie ulamkiem. Ja bede licznikiem , Ty mianownikiem a moja tesciowa kreska ulamkowa. ***
*** Nie jesteśmy w lesie obydwoje
Nie jesteśmy w lesie obydwoje
I wołanie twe w drwinę się zmienia.
Czemu nie przychodzisz, by ukoić
Niepokoje niego sumienia?
Twoje życie już biegnie inaczej,
Inną żonę masz, inne troski.
W suche oczy teraz mi patrzy
Petersburska niedobra wiosna.
Wedle zasług myśl gorączką zmąci,
Suchy kaszel, śmierć to jej nagrody.
A na Newie w oparze wilgoci
Już ruszają wiosenne lody.
Anna Achmatowa ***
|
|
